Het is dinsdag en ik realiseer mij dat ik inmiddels alweer een week bezig ben geweest zonder dat er aan de buitenkant veel zichtbaar veranderde. Het fundament van mijn bedrijf staat tenslotte niet vanzelf en ik wil een systeem dat straks vóór mij denkt, dus even geen nieuw schrijfsel en geen coachgesprekken.
Ik vergeet de tijd. Vlot gaat het niet, maar verzand er wel in. In een instelling die nét niet klopt, een koppeling die iets anders doet dan ik dacht of weer eens de vraag hoe iets werkt die leidt naar een andere vraag..en nog één.
Juist daar merk ik hoe anders mijn hoogsensitief en hoogbegaafd brein werkt. En dat is soms een hel!
In mijn hoofd is het systeem al af. Ik zie hoe een aanvraag automatisch doorstroomt, hoe een factuur wordt klaargezet, hoe een afspraak wordt bevestigd zonder dat ik er nog over hoef na te denken, alsof het er al is. Alleen mijn handen moeten mijn hoofd nog bijhouden.
En toch is het dit deel van innovatie dat mij enorm trekt.
Maar juist die details, die instellingen en iets dat eigenlijk intuïtief zou moeten werken. Je ziet de grond al en toch besluit het toestel nog een rondje te cirkelen.
Meine gute.
Veel hoogsensitieve mensen, en ook veel hoogbegaafden, herkennen dit. Het brein dat al bij de uitkomst (geland) is, voordat de weg er naartoe begonnen is. Dat je grote lijnen helder ziet, maar bij de kleine stappen struikelt omdat het energie kost en je misschien zelfs tot wanhoop leidt.
Administratief werk is voor de meesten van ons geen kerntalent. Wel noodzakelijk (helaas).
Toch zit er iets in dat de moeite waard is..het is leerzaam. Het is investeren in de versie van mijzelf die straks vrijer werkt. Een versie die niet telkens opnieuw hoeft na te denken over dingen die een goed ingericht systeem allang heeft geregeld. Dat geeft rust. En ruimte voor waar mijn energie wél zit.
Ik ga nog even door tot het staat en het daadwerkelijk vóór me gaat werken.
Omdat ik mijn aandacht wil bewaren voor wat geen systeem óóit kan overnemen: echte gesprekken, oprechte aandacht en mensen écht verder helpen.
Dat is voor mij genoeg reden om door te zetten.
Ken jij dat ook? Dat je het eindplaatje al ziet maar de weg ernaartoe je energie kost op een manier die voelt als zwemmen tegen de stroom in?
Als dit iets raakt, is Kiezen als hoogsensitieve multipotentialist misschien ook de moeite waard.