Misschien kijk jij ook zo.
Je komt een ruimte binnen en merkt dingen op die niemand benoemt.
Je hoort wat iemand zegt, maar ook wat eronder ligt. Je ziet verbanden voordat ze zichtbaar worden voor anderen. En vaak weet je al dat iets niet klopt, terwijl iedereen om je heen nog denkt dat alles prima gaat.
Dat klinkt als een kwaliteit. En dat is het ook, maar voor veel mensen begint het daar niet. Voor veel mensen begint het met twijfel. Met jezelf afvragen of je het wel goed ziet. Of je niet te veel voelt, niet te diep nadenkt of dat je het niet opnieuw iets (te) ingewikkeld maakt, wat voor anderen zo vanzelfsprekend lijkt.
Langzaam leer je jezelf bij te sturen.
Je legt minder verbanden hardop uit. Relativeert wat je voelt. Past je tempo aan. Wordt voorzichtiger met wat je ziet, omdat het niet altijd wordt begrepen.
En ergens onderweg kan het gebeuren dat je het contact verliest met iets wat ooit heel vanzelfsprekend was.
Je eigen waarneming.
Er is niks mis met jou.
Veel mensen die hier terechtkomen, hebben jarenlang geprobeerd zichzelf beter te begrijpen. Ze hebben boeken gelezen, gesprekken gevoerd, opleidingen gevolgd of geprobeerd woorden te geven aan iets wat moeilijk uit te leggen bleek. Vooral het verschil tussen hun binnenwereld en wat ze om zich heen zagen steeds groter leek te worden.
Ergens ontstaat dan gemakkelijk het idee dat je te veel bent. Te gevoelig. Te diepgaand. Te complex. Terwijl de werkelijkheid vaak subtieler is. Wat jij waarneemt is er nog steeds, maar het wordt/werd niet altijd herkend. En wat niet gespiegeld wordt, ga je op den duur zelf in twijfel trekken.
Als wat jij ziet, voelt of begrijpt jarenlang niet wordt herkend, ga je vanzelf aan jezelf twijfelen. Omdat je nergens bevestigd krijgt dat ze bestaat.
Dan ga je zoeken.
Naar een verklaring, een label, een plek waar het eindelijk logisch wordt. En soms helpen woorden als hoogsensitiviteit, hoogbegaafdheid of multipotentialiteit daarbij.
Maar die woorden zijn niet het beginpunt hier.
Wat hier centraal staat
Wat hier centraal staat, is jouw eigen ervaring. Jouw manier van kijken. De manier waarop jij informatie verwerkt, verbanden legt en betekenis geeft aan wat je tegenkomt. Niet zoals het in een model past, maar zoals het zich in jouw leven laat zien.
Want uiteindelijk gaat het niet om de vraag welk label het beste bij je past. Het gaat om de vraag of je jezelf weer serieus durft te nemen in wat je allang waarneemt.
Misschien herken je jezelf in wat je hier leest. Misschien voel je vooral een soort rust, zonder precies te weten waarom. Dat is vaak al genoeg.
Omdat iets in jou zich herinnert wat het eigenlijk al wist.
