Na de middelbare school wilde ik weg. Weg uit mijn vertrouwde omgeving, weg van de plek waar ik het gevoel had dat ik niet helemaal mezelf kon zijn. Ik verlangde naar vrijheid. Zelf keuzes maken, ontdekken wat ik leuk vond en vooral ervaren hoe het was om mijn eigen leven vorm te geven, zonder dat anderen daar steeds iets van vonden.
De keuze voor hotel- en evenementenmanagement in Rotterdam voelde voor mij als een mooie stap. Door mijn expatverleden had ik warme herinneringen aan hotels. De sfeer, de gastvrijheid, de verschillende culturen en de mensen die je er ontmoet. Het leek me bijzonder om daar zelf een bijdrage aan te kunnen leveren. Mensen welkom laten voelen, inspelen op hun wensen en ervoor zorgen dat ze een fijne ervaring hadden.
Ook het organiseren van evenementen sprak me aan. De spanning die voorafgaand aan een evenement ontstaat, de wensen van opdrachtgevers en bezoekers bij elkaar brengen en ervoor zorgen dat alles klopt. Er gebeurt van alles tegelijk en je bent bezig om iets neer te zetten waar anderen van kunnen genieten. Dat leek me fantastisch.
Op kamers gaan in Rotterdam betekende dat ik mijn vertrouwde leven behoorlijk overhoop gooide. Een nieuwe stad, een nieuwe studie en nieuwe mensen. Ik moest ineens zelf boodschappen doen, koken, uitzoeken hoe het openbaar vervoer werkte en mijn weg vinden in een omgeving waarin ik nog niemand kende. Ook moest ik ervoor zorgen dat ik niet alleen maar op mezelf aangewezen was. Ik zocht contact, maakte nieuwe vrienden en probeerde mijn plek te vinden.
Het voelde als een soort reset. Niemand kende mij daar en ik kon opnieuw ontdekken wat ik wilde en wat bij me paste.
Toch bleek de opleiding zelf opnieuw niet helemaal aan te sluiten. De lesdagen vond ik traag en de lesstof daagde me weinig uit. Ook met de klasgenoten en docenten voelde ik niet echt een klik. Ik merkte dat ik opnieuw op zoek was naar iets wat ik in de opleiding niet voldoende vond.
De momenten waarop ik tijdens mijn studie betrokken was bij evenementen, waren daarentegen een mooie tegenhanger. Als VIP-host bij grote concerten en tennistoernooien kwam ik ineens in een omgeving terecht waarin veel gebeurde. Verschillende mensen, gesprekken, beweging en steeds weer iets anders om op te merken. Ik vond het interessant om te zien hoe mensen zich gedroegen, contact te maken en te ontdekken wie ik voor me had. Soms waren het korte gesprekken, soms ontstonden er juist wat diepgaandere contacten.
Via mijn stage kwam ik uiteindelijk in Amsterdam terecht. Eerst bij een reisbureau, waarna ik eigenlijk in de stad ben blijven hangen. Later kwam ik op Schiphol terecht, waar ik een hele fijne tijd heb gehad.
Amsterdam sprak me aan. De stad was bruisend, er gebeurde altijd wel iets en ik voelde me er meer thuis dan in Rotterdam. Het had ook iets gemoedelijks. Op Schiphol kwam daar nog een hele wereld bij. De verschillende nationaliteiten, culturen, gewoontes en de dynamiek van een luchthaven. Geen dag was hetzelfde en soms leek zelfs ieder uur weer anders.
Ik vond het magisch.
Ik ontmoette er collega’s met wie ik heel fijn samenwerkte en die uiteindelijk ook vriendinnen werden. We deelden een passie voor het werk, hadden oog voor andere culturen en vonden het belangrijk om mensen zo goed mogelijk te helpen. Er was onderling respect en begrip voor wat het werk van ons vroeg. Je moest vooruitdenken, risico’s kunnen inschatten en weten wat je deed. Een fout in de cijfers of richtlijnen voor een vliegtuig kon immers grote gevolgen hebben. Dat was verantwoordelijkheid die je samen droeg.
Wat ik ook prettig vond, was de ruimte die we kregen om ons werk op onze eigen manier uit te voeren. Als we zagen dat iets slimmer of sneller kon en dat voor iedereen beter was, dan gingen we daarmee aan de slag. Bijna vanzelfsprekend.
Een mooi voorbeeld daarvan was een kleine luchtvaartmaatschappij die destijds nog een standplaats had op Schiphol: ScotAirways. Het was een klein propellervliegtuig dat tussen Amsterdam en Southampton vloog, met volgens mij maximaal vijftien of twintig passagiers.
De hele afhandeling deden we zelf. Van het inchecken tot het boarden en de dispatch (het zorgdragen voor de juiste cijfers en richtlijnen voor de piloten en hun vluchtroute). Binnen ons team ontstond er op een gegeven moment een soort onderlinge competitie. Wie kreeg het vliegtuig het snelst de lucht in?
We maten de tijd vanaf het moment dat de check-in openging tot het moment dat het vliegtuig daadwerkelijk was opgestegen. Steeds weer keken we hoe we het proces konden verbeteren en waar we tijd konden winnen. En toen ontstond bij mij ook het idee om de passagiers daarin mee te nemen. Als we sneller konden vertrekken, waren zij tenslotte ook eerder op hun bestemming. Of weer thuis.
Dat waren vaak vaste klanten en piloten, waardoor je elkaar al kende. Het was daardoor ook makkelijker om hen enthousiast te maken voor onze uitdaging en te merken dat ze erin meegingen. Uiteindelijk lukte het mij om de hele procedure binnen een uur af te ronden. Zo tof!
De samenwerking, het enthousiasme en de trots die we met elkaar deelden als het weer gelukt was. We stimuleerden elkaar om het iedere keer opnieuw voor elkaar te krijgen. En buiten het werk zagen we elkaar ook. We spraken af, deden leuke dingen en via die collega’s leerde ik weer nieuwe mensen kennen. Ik heb me in Amsterdam eigenlijk nooit eenzaam gevoeld.
Als ik nu terugdenk aan die periode, merk ik dat ik er nog steeds enthousiast van word. De afwisseling, de onvoorspelbaarheid, de verschillende mensen en het gevoel dat je ergens middenin staat. Er gebeurde veel en ik kon daar actief onderdeel van zijn. Ik kon kijken, vooruitdenken, dingen uitproberen en samen met anderen iets voor elkaar krijgen. Het gaf me zoveel energie.
Uiteindelijk besloot ScotAirways om Amsterdam als standplaats op te geven. De kosten werden steeds hoger en het was niet langer rendabel. Daarmee verdween ook een stukje van het werk waar ik zoveel plezier in had.
Er speelde eigenlijk ook wel meer. De wisselende werktijden waren niet altijd even prettig voor mijn leven buiten Schiphol. Als ik thuiskwam, was ik vaak moe en had ik weinig zin of energie om nog af te spreken. Ik zocht thuis dan vooral de rust op. Misschien waren dat toen al de eerste tekenen van overprikkeling 😉
Er begon weer iets anders te lonken. De wereld van hotels en gastvrijheid had me nooit helemaal losgelaten. Misschien was het tijd om daar opnieuw naar te kijken.