Mijn schooltijd begon niet helemaal op dezelfde manier als die van de meeste kinderen.
Ik heb een groot deel van mijn basisschooltijd als expat doorgebracht. 3,5 jaar in Taiwan, ongeveer 1½ in Nederland en vervolgens voor 3 jaar naar Amerika verhuisd. Pas in groep 8 kwam ik weer terug in Nederland. Het was voor mij telkens opnieuw wennen aan een andere omgeving, waarbij ook mijn Nederlands achteruitgegaan was. Ik sprak meer Engels dan Nederlands en moest bij terugkomst eerst de taal weer inhalen. Dat ging vrij snel, maar Nederlands lezen en begrijpen kostte mij op dat moment nog best wat moeite.
En dan moet je ineens een toets maken die moet laten zien wat je kunt, de CITO, tegenwoordig de doorstroomtoets. Ging niet best.
Achteraf gezien was het eigenlijk helemaal niet zo gek dat die toets geen goed beeld gaf van mijn niveau. Ik had simpelweg een andere ontwikkeling achter de rug dan de kinderen met wie ik op dat moment in de klas zat.
Om je mee te nemen in hoe aanpassen voor mij was: Ik herinner me een rekentoets uit mijn basisschooltijd. Tafelsommen, volgens mij in groep 4 of 5. Ik snapte er helemaal niets van, omdat ik die lesstof in Taiwan nog helemaal niet had gehad. De klas was al verder en ik liep daarin gewoon achter.
Een paar jaar later gebeurde precies het tegenovergestelde. Ik kwam terug uit Amerika en bleek bepaalde lesstof al lang en breed te hebben gehad. Terwijl mijn klasgenoten daar nog mee bezig waren, moest ik mij inhouden.
Dat was misschien wel een van de eerste momenten waarop ik ontdekte dat je niet altijd kunt laten zien wat je al weet of wat je nodig hebt en dat je je moet aanpassen aan het tempo van de groep.
Op de middelbare school werd dat een terugkerend thema. Ik kwam op de mavo terecht en liep daar vervolgens behoorlijk gemakkelijk doorheen. De lesstof was niet echt een probleem, maar ik verveelde me wel steeds meer. Ik zocht naar iets wat mij wakker hield, iets wat meer van mij vroeg.
Mijn mentor keek daar anders naar en zei tegen mij:
‘Je bent niet genoeg gemotiveerd om naar de havo te gaan.’
Ik weet nog precies wat dat met mij deed, ik borrelde van binnen, en alles in mij zei: ‘Ooit zal ik (je) laten zien dat ik het in mij heb en wél slim ben.’
Wat ik toen nog niet kon bedenken, is dat deze opmerking mij nog langer zou bijblijven dan alleen mijn middelbare schooltijd.
Want als ik er nu op terugkijk, vraag ik me af hoe het eigenlijk zover had kunnen komen dat verveling werd gezien als een gebrek aan motivatie. Ik kon er op dat moment zelf ook nog geen woorden aan geven. Ik wist alleen dat ik nieuwsgierig was naar meer en ik ergens voelde dat er meer in mij zat dan er op dat moment uitkwam of uitgehaald werd.
Het was niet de laatste keer dat iemand iets aan mijn houding zag, daar zijn of haar eigen woorden of betekenis aan gaf en ikzelf nog niet goed wist wat dat voor mij daadwerkelijk betekende.
Als je je nu afvraagt waar dit verhaal heen gaat? Iedere week neem ik je mee naar een volgend stukje uit mijn leven. Mijn verhaal geeft geen antwoorden op hoe jij het beleeft, maar geeft je onderweg vast iets waarin je jezelf herkent.
Ook voor mij kwamen pas (veel) later woorden die mij hielpen om bepaalde dingen beter te begrijpen. Woorden als hoogsensitiviteit, HSS, (vermoedelijke) hoogbegaafdheid en multipotentialist. Als herkenning en erkenning voor dingen die er al veel langer waren.
Misschien ga jij iets herkennen en krijg jij (ook) ergens woorden voor.