Als het werk past, maar de omgeving niet

Na mijn periode op Schiphol begon de wereld van hotels en gastvrijheid weer te lonken. Ik ging rondkijken welke mogelijkheden er waren in de hotellerie. Ook de evenementenbranche trok me aan, maar vanuit verschillende hoeken kreeg ik te horen dat het niet zo makkelijk was om daar binnen te komen. Je moest de juiste wegen kennen en weten bij wie je moest zijn.

Achteraf denk ik weleens dat het zo had moeten lopen. Met mijn kleine kerntalent voor sociale organisatie was die evenementenwereld misschien toch niet helemaal mijn plek. 😉

De hotellerie werd het dus. Uiteindelijk kwam ik terecht bij een hotelketen aan de Amsterdamse Amstel. Ik begon er als hostess. Een functie die nog helemaal vormgegeven mocht worden en die een combinatie was van gastenontvangst, service en een soort hulpbron voor alles wat er in het hotel speelde.

Dat paste goed. Ik werkte overdag en alleen bij grotere bijeenkomsten of feesten was ik af en toe ’s avonds aanwezig. Het hotel lag bovendien heel dichtbij mijn huis. Het proces waarmee ik daar terechtkwam, kan ik me niet zo goed meer herinneren, maar wat me vooral is bijgebleven, is wat ik er allemaal heb gedaan.

Van gasten ontvangen tot afdelingen verbinden

Mijn werk bestond uit veel verschillende dingen. Ik ontving nieuwe gasten, beantwoordde vragen en begeleidde mensen naar hun kamer of naar de zaal waar ze moesten zijn. Ook was het mijn verantwoordelijkheid om het business center op de kaart te zetten. In de brasserie maakte ik gasten die aan het werk waren achter hun laptop enthousiast voor een eigen werkplek, tegen een kleine vergoeding. Daar kregen ze dan onbeperkt gratis hapjes en drankjes bij.

Als het binnen mijn eigen werkzaamheden wat rustiger was, sprong ik bij waar dat nodig was. Bij het ontbijt, in het restaurant of bij het klaarzetten van zalen. Daarnaast verwerkte ik de administratie van banqueting, zodat de bijeenkomsten en evenementen gefactureerd konden worden.

Een belangrijk onderdeel van mijn functie was ook het leggen van verbinding tussen de collega’s van de zaalreserveringen, de restaurants en de collega’s die de zalen en bijeenkomsten begeleidden. Ik bewoog me eigenlijk tussen verschillende onderdelen van het hotel en zorgde dat mensen en werkzaamheden op elkaar aansloten.

Juist die combinatie vond ik fijn. Ik kon met mensen werken, schakelen tussen verschillende werkzaamheden en bijdragen aan iets dat nog in ontwikkeling was. Vooral het meebouwen aan het business center en het verbinden van de verschillende afdelingen vond ik leuk. Ik kon er veel van mijn energie in kwijt.

Na verloop van tijd merkte ik dat ik erop uitgekeken raakte. Het was vaak genoeg druk, maar ik wist inmiddels precies hoe alles werkte. Wat ik moest doen, hoe ik het moest aanpakken en wie ik daarbij moest betrekken. Ook wist ik hoe ik anderen daarin meekreeg.

Het werk vroeg daardoor steeds minder nieuws van me. Ik kon het prima uitvoeren, maar merkte dat ik me begon te vervelen. Er zat meer in mij dan ik in deze functie kwijt kon of de ruimte voor kreeg. Ik wilde niet alleen blijven doen wat ik inmiddels goed beheerste, maar ook nieuwe dingen ontdekken, meedenken en verder komen.

Ik wilde ook weleens zelf vergaderingen, bijeenkomsten en evenementen organiseren. Dat kon niet bij dit hotel op de manier waarop ik dat voor me zag. Dus ging ik opnieuw rondkijken.

Een andere wereld van gastvrijheid

Zo kwam ik terecht bij een prachtig landgoed in Santpoort. Het pand had iets mysterieus dat me meteen aantrok. Ik wilde daar graag meer van ontdekken en mijn reis in de hotellerie vervolgen.

De afdeling die vergaderingen, evenementen en bruiloften organiseerde, had op dat moment geen plek voor me – of ze zagen het nog niet zitten om mij dat werk direct te laten doen – daarom boden ze me een functie bij de receptie aan.

Ik vond het prima. Ik was in ieder geval op een plek waar ik graag meer van wilde weten. Van daaruit kon ik verder ontdekken wat er allemaal gebeurde.

Het was een bijzondere omgeving. Er kwamen rijke en belangrijke mensen over de vloer. Gasten dineerden uitgebreid, verbleven in prachtige kamers en er werden de mooiste feesten en bruiloften gehouden. De service die daarbij hoorde, lag op een heel ander niveau dan wat ik in het hotel in Amsterdam gewend was.

Ook de verwachtingen van gasten waren anders. Ze waren kieskeuriger en veel meer gericht op de kwaliteit die ze verwachtten en kregen. Ik leerde een kant van gastvrijheid kennen waarin details, uitstraling en het voldoen aan hoge verwachtingen een grote rol speelden.

Uiteindelijk mocht ik ook een tijdje proeven aan de afdeling waar de vergaderingen, evenementen en bruiloften werden georganiseerd. Daarmee kwam ik dichter bij het werk dat ik graag wilde ontdekken. Daar kwamen we er allebei achter dat dit toch niet de richting was die bij mij paste.

Wanneer gastvrijheid niet meer gelijkwaardig voelt

Het kostte me veel energie om aan de verwachtingen te voldoen. De standaard lag hoog en ik merkte dat mijn nuchterheid steeds vaker de overhand nam. Ik vond bepaalde dingen die van je werden gevraagd behoorlijk overdreven.

Maar het ging voor mij niet alleen om de inhoud van het werk of de hoge servicestandaard. Het was vooral de cultuur die ermee samenhing. De gasten werden duidelijk boven het personeel geplaatst. Er werd verwacht dat je je daaraan aanpaste, omdat dat nu eenmaal hoorde bij deze setting.

Dat botste met hoe ik zelf naar mensen kijk. Voor mij zijn mensen in de basis gelijkwaardig. Ik wil iemand goed helpen, aandacht geven en gastvrij ontvangen, maar niet vanuit het idee dat de een meer waard is dan de ander.

Ik zag collega’s hun eigen grenzen overschrijden om gasten als koningen en koninginnen te behandelen. En bij sommige gasten zag ik gedrag dat voor mijn gevoel ver afstond van wie iemand werkelijk was. Mensen die zich anders voordeden om erbij te horen of om aan een bepaalde verwachting te voldoen.

Ik keek daar met verbazing naar. Ik had oog voor goede service en kwaliteit, maar had vooral moeite met het verschil tussen hoe mensen zich naar elkaar gedroegen en wat ik daarin zelf belangrijk vond. Mijn manier van omgaan met mensen paste niet goed binnen wat in die omgeving als vanzelfsprekend werd gezien.

Langzaam werd duidelijk dat dit niet was wat ik zocht. Ik wilde met mensen blijven werken. Ik wilde ze helpen, begeleiden en verder brengen. Alleen wel op een manier die bij mij paste. Vanuit oprechte aandacht en gelijkwaardigheid, zonder dat ik mezelf hoefde aan te passen aan een verhouding waar ik niet achter stond.

Opnieuw nadenken over wat bij me past

Ik had inmiddels verschillende kanten van de hotellerie leren kennen. Het werk met mensen bleef me trekken, maar ik merkte dat de omgeving en de manier waarop er werd gewerkt voor mij minstens zo belangrijk waren als de werkzaamheden zelf.

Ik had nog contact met een vriendin die eerder de overstap had gemaakt van de hotellerie naar het werving- en selectievak. Ze vertelde enthousiast over haar werk. De gesprekken met haar maakten me nieuwsgierig. Wat hield dat werk precies in? En zou dat ook iets voor mij kunnen zijn?

Er kwam weer een nieuwe wereld in beeld om te ontdekken.