Alles is gedaan en je ligt eindelijk in bed. Laptop dicht, telefoon uit en lichten uit.
Je bent moe, heel moe zelfs, en precies op het moment dat je denkt: nu ga ik slapen, begint het. Alsof iemand ergens een knop omzet.
Owja! Dat moet ik morgen nog doen. En hoe zat dat ook alweer?
Wacht, als ik dat nou anders aanpak, dan kan het misschien zo?
Oh, en dat gesprek van vandaag. Waarom zei ik dat eigenlijk? Had ik dat anders moeten zeggen?
En ineens ben je niet meer bezig met slapen. Je hoofd heeft besloten dat dit hét moment is om alles nog even langs te lopen.
Een idee, een vraag, een verband, een herinnering, een oplossing voor iets waar je helemaal niet mee bezig was. En natuurlijk ook ineens dat ene ding waar je drie dagen geleden over nadacht en je toen echt niet op kwam. Nu wel..tuurlijk!
Je draait je om en probeert het los te laten. Niet aan denken, gewoon slapen. Maar ja, dat werkt dus niet, want hoe harder je probeert om nergens aan te denken, hoe meer je merkt dat je aan het denken bent. Je begint na te denken over het feit dat je nog steeds niet slaapt.
Hoe laat is het eigenlijk? Niet kijken, niet kijken! Toch kijken..00:48..pff.
Ondertussen voelt je lichaam dat het best wil slapen, maar je hoofd heeft nog een vergadering gepland zonder agenda en eindtijd. En met onderwerpen die elkaar moeiteloos opvolgen.
Ik wil slapen. Mijn hoofd blijkbaar niet.
Soms denk ik dat dit één van de lastigste dingen is aan een hoofd dat veel verwerkt.
Sommige mensen verwerken overdag zoveel indrukken, gedachten en informatie dat hun hoofd juist in de stilte ruimte krijgt om na te denken.
Overdag is er genoeg afleiding door gesprekken, werk, geluid, dingen die moeten en mensen om je heen, maar zodra alles stil wordt, komt er ruimte en blijkbaar weet je hoofd daar wel raad mee. Soms is het ook complete onzin waar ik overdag echt geen seconde aan zou denken.
Dus daar lig je dan. Moe, wakker en ondertussen drie stappen verder met iets waar je morgen pas mee verder wilde.
Het is niet eens dat je hoofd nooit stil kán staan; het heeft gewoon eindelijk de ruimte gekregen om alles af te maken waar het overdag niet aan toe is gekomen. Dat is soms best vermoeiend.
Gelukkig zit er af en toe midden in die nachtelijke overdenkingen ineens een inzicht waar ik de volgende keer iets aan heb en probeer ik het steeds minder te zien als iets wat ik zo snel mogelijk moet stoppen.
Ik type in mijn telefoonnotities wat echt niet kan wachten of moet onthouden, laat de rest voor wat het is en probeer mijn hoofd ervan te overtuigen dat morgen weer een dag is.
Dat lukt de ene avond beter dan de andere en ik weet inmiddels in ieder geval dat ik niet de enige ben die daar ‘last’ van heeft.
Als je dit herkent, is Het verschil tussen moe zijn en leeg zijn ook interessant om te lezen.