Steeds meer verbanden zien

De verhalen van mijn vriendin over haar werk in het werving- en selectievak maakten mij nieuwsgierig. Ik wilde er meer over weten en zij stelde me voor bij haar toenmalige werkgever. Dat liep uiteindelijk op niets uit. Achteraf misschien maar goed ook, want niet veel later besloot ik terug te verhuizen naar Brabant om daar samen te gaan wonen met mijn vriend.

Vanuit De Kempen ging ik verder kijken naar mogelijkheden in de buurt. Zo kwam ik terecht bij een landelijke uitzendorganisatie. Een relatief kleinschalige organisatie met een familiegevoel, waar ik de kans kreeg om zelfstandig aan de slag te gaan bij een grote logistieke dienstverlener. Als inhouse-intercedent, zoals dat zo mooi heette.

Het was een functie waarin ik me vooral kon richten op relatiebeheer en de personeelsbehoefte van de klant. Ik hoefde niet commercieel aan de slag en kreeg de verantwoordelijkheid om op vacatureniveau te zorgen dat de juiste mensen werden gevonden. Daarnaast was het belangrijk om de klant goed te leren kennen. Wat speelde er binnen de organisatie? Welke personeelsbehoefte kon eraan komen? En hoe konden we daarop tijdig inspelen?

Ik werkte afwisselend op locatie bij de klant en op kantoor. Het contact met de medewerkers op de werkvloer, de verschillende afdelingen en uiteindelijk ook de directeur vond ik heerlijk. Ik denk dat ik geen fijnere binnenkomst in de recruitmentbranche had kunnen wensen.

Nieuwsgierig naar mensen en verbanden

Ik was vooral nieuwsgierig. Wat hield dit werk precies in? Hoe wisselden mensen van baan? Wat dreef hen om die stap te zetten en wat motiveerde hen om ergens anders opnieuw te beginnen? Ik vond het interessant om daarover met kandidaten in gesprek te gaan en wilde toen al begrijpen wat iemand bewoog en waarom iemand bepaalde keuzes maakte.

Tegelijkertijd leerde ik de klant steeds beter kennen. Ik wilde begrijpen hoe alles werkte, welke mensen en afdelingen erbij betrokken waren en wat er achter de personeelsvragen schuilging. Gaandeweg kwamen er steeds meer puzzelstukjes bij elkaar.

Ik had op dat moment meer dan vijftig uitzendkrachten bij de klant aan het werk. Dat is natuurlijk onmogelijk allemaal in je hoofd bij te houden. Daarom maakte ik Excel-overzichten (ja, ik kom uit de tijd dat we nog via de fax documenten deelden..) waarin ik bijhield wie waar werkte, hoeveel mensen er per afdeling nodig waren en wanneer contracten begonnen of eindigden.

Het ontstond eigenlijk vanzelf. Wanneer iemand langere tijd afwezig was of vertrok, kon ik inmiddels inschatten dat er mogelijk een vacature zou ontstaan. Dan kon ik vooraf al de vraag stellen of vervanging wenselijk was. Zo voorkwam ik dat ik pas in actie kon komen wanneer er al een tekort was en de productiviteit onder druk kwam te staan.

Door die overzichten kreeg ik meer grip op mijn werk. Ik kon verbanden leggen, vooruitkijken en steeds slimmer inspelen op wat er nodig was. Ik was naast de vacatures die openstonden ook bezig met wat er op termijn kon gebeuren.

Vrijheid en vertrouwen

Wat ik ook heel fijn vond, was de vrijheid die ik kreeg. Ik werd op locatie volledig vrijgelaten om mijn werk zelfstandig uit te voeren. En tegelijkertijd voelde ik me verbonden met mijn werkgever en collega’s. Als ik ergens tegenaan liep, een vraag had of even wilde sparren, wist ik ze te vinden.

Het vertrouwen was er gewoon. Ik denk dat ik dat ook kreeg doordat ik liet zien dat ze het aan mij konden overlaten. Ik nam de verantwoordelijkheid die bij mijn functie hoorde en vond het heerlijk.

Al na ongeveer een paar maanden merkte ik dat mijn werk zich steeds verder ontwikkelde. Ik kreeg meer gesprekken met andere mensen binnen de organisatie en werd door mijn leidinggevende en degene boven haar bij steeds meer vraagstukken betrokken. Ook ging ik zelf actief op onderzoek uit. Dat vond ik soms best spannend, maar mijn nieuwsgierigheid won het uiteindelijk altijd.

Ik wilde begrijpen hoe de organisatie in elkaar zat en ontdekte steeds meer hoe je vanuit recruitment invloed kon hebben op wat er binnen een klant gebeurde. Het ging voor mij allang niet meer alleen om het invullen van vacatures. Juist de combinatie van mensen, processen, personeelsbehoefte en de organisatie als geheel vond ik super interessant. Ik kon mijn nieuwsgierigheid volgen en kreeg de mogelijkheid om steeds meer te leren en te betekenen.

De ruimte missen om zelf te denken en doen

Na tien maanden kwam er onverwacht een einde aan mijn rol als inhouse-intercedent. Het contract tussen mijn werkgever en de logistieke dienstverlener ging over naar een ander uitzendbureau. Daarmee verviel ook mijn plek bij de opdrachtgever.

Ik bleef graag bij mijn werkgever en wilde ook in de buurt blijven werken. Daardoor was de keuze op dat moment beperkt en kon ik aan de slag op een vestiging in Tilburg, in een commerciële functie als intercedent.

De collega’s waren fijn, maar de rol paste totaal niet bij mij. Het was de combinatie van werkzaamheden, de commerciële kant en de manier waarop het werk was ingericht die me tegenstond. Ik miste eigenlijk alles wat mijn eerdere functie zo fijn maakte.

Ik miste het inhoudelijke werk bij de klant, het meedenken over personeelsvraagstukken, het vooruitkijken en analyseren. Maar ook de zelfstandigheid en de vrijheid om mijn werk op mijn eigen manier in te richten. Ik had in die tien maanden ervaren hoeveel plezier ik kon halen uit de combinatie van al die dingen en helaas vond ik die aansluiting op de vestiging niet terug.

Het duurde dan ook niet lang voordat ik merkte dat dit niet de plek was waar ik verder wilde. Ik heb goede gesprekken gevoerd met mijn vestigingsmanager en besloot verder te gaan kijken.

De recruitmentbranche voelde nog steeds als een interessante wereld om verder te ontdekken en was opnieuw op zoek naar een plek waar ik mijn nieuwsgierigheid en manier van werken met plezier kwijt kon.